Het echte nieuws uit Geesteren

Het echte nieuws uit Geesteren

Het nieuws gaat over de brand en de haat. Maar het echte verhaal gaat over de mensen die daarna opstonden.

Een auto die in brand wordt gestoken. Een Syrisch statushoudersgezin dat opnieuw doelwit wordt. Het zijn beelden die blijven hangen. Terecht, want wat in Geesteren is gebeurd, is afschuwelijk en verdient niets minder dan een krachtige veroordeling. En dan druk ik mij nog voorzichtig uit.

Maar terwijl de krantenkoppen vooral gaan over de brandstichting, speelt zich op de achtergrond een heel ander verhaal af. Een verhaal dat misschien wel veel meer zegt over Geesteren.

Buurtbewoners die zich schamen. Verenigingen die in actie komen. Inwoners die geld inzamelen voor een nieuwe auto. Mensen die tegen het gezin zeggen: "Jullie horen erbij. Jullie zijn wél welkom."

Dat verhaal haalt zelden de voorpagina.

Misschien is dat ook wel de aard van nieuws. Conflict trekt aandacht. Haat, vernieling en verdeeldheid leveren nu eenmaal meer clicks op dan solidariteit en fatsoen. Maar daardoor ontstaat steeds vaker het risico dat we een gemeenschap gaan beoordelen op haar slechtste vertegenwoordigers.

Dat doen we vaker.

Als één jongere vuurwerk naar de politie gooit, spreken we over de jeugd.

Als één moslim een ernstig misdrijf pleegt, spreken we over de islam.

Als een asielzoeker steelt, gaat het ineens over al die asielzoekers.

En nu?

Een Syrisch gezin wordt slachtoffer van brandstichting.

Betekent dat dan dat Geesteren een racistisch dorp is?

Nee.

Want wanneer we dat zouden zeggen maken we opnieuw precies dezelfde denkfout.

We moeten oppassen voor de verleiding om groepen mensen te beoordelen op het gedrag van enkelen. Daarmee doen we niet alleen onschuldige mensen tekort, maar versterken we ook precies de polarisatie waar we ons zo vaak zorgen over maken.

De werkelijkheid is meestal minder spectaculair dan de krantenkop.

De meeste Nederlanders steken geen auto's in brand. De meeste mensen discrimineren niet. De meeste mensen helpen hun buren als dat nodig is. Ze willen gewoon prettig samenleven, ongeacht iemands afkomst, geloof of achtergrond.

Alleen is dat nauwelijks nieuws. Het scoort niet.

En begrijp me goed: hiermee wil ik de ernst van wat in Geesteren is gebeurd absoluut niet bagatelliseren. Integendeel. Juist omdat deze daad zo ernstig is, verdient zij een krachtig tegengeluid.

Dat tegengeluid kwam niet van politici of opiniemakers.

Het kwam van gewone inwoners. De burgers. De gewone mens.

Het kwam van mensen die opstonden en zeiden: "Jullie horen erbij."

Misschien is dát wel het echte nieuws.

Niet de groep mensen dat haat zaait, maar de veel grotere groep die koos voor menselijkheid.

Want uiteindelijk zijn het niet de extremen die onze samenleving iedere dag overeind houden.

Dat zijn de gewone mensen.

De mensen die helpen zonder camera's.

Die opkomen voor hun buren zonder daar iets voor terug te verwachten.

Die laten zien dat naoberschap geen nostalgisch begrip is, maar een manier van samenleven.

Dat verhaal levert misschien geen duizenden likes of boze reacties op waardoor een bericht ‘viraal’ gaat.

Maar misschien is dit tegengeluid juist precies wat we vaker moeten horen.

– Het Tegengeluid –